Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερο συζητείτε πάλι ο ιδεολογικός χώρος του  Κοινωνικού Φιλελευθερισμού μέσα στην Νέα Δημοκρατία. Ως γνωστόν ο ίδιος ο Πρόεδρος της Ν. Δ. Αντώνης Σαμαράς διακήρυξε ότι ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός ( Social Liberalism) είναι η επίσημη πολιτική γραμμή του κόμματος. 

Από την διακήρυξη όμως μέχρι την πράξη υπάρχει μεγάλη απόσταση διότι κάθε άλλο παρά πολιτική Κοινωνικού Φιλελευθερισμού εφαρμόζει η σημερινή Ν. Δ. αφού με τις αποφάσεις της έχει σχεδόν διαλύσει την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που είναι ο κορμός πάνω στον οποίο βασίζεται η πρακτική πολιτική του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού.

Την πολιτική γραμμή του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού κατοχύρωσε στην Ν. Δ. ο ιδρυτής της ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής προσδιορίζοντας τον ως ιδεολογία του κόμματος με το γνωστό ότι ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός αναγνωρίζει την ελευθερία της αγοράς με την ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους χάριν της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Σήμερα ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός που εφαρμόζει η Ν. Δ. δυστυχώς  μοιάζει περισσότερο με την ψεύτο Σοσιαλδημοκρατία που εφαρμόζει το Πασοκ, δηλαδή λίγη σχέση έχει η πολιτική που εφαρμόζουν στην πράξη με την ιδεολογία που υποτίθεται ότι υποστηρίζουν έκαστος.

Ο σοβαρότερος λόγος που ο υπογράφων ως ένθερμος υποστηρικτής του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού, παραιτήθηκα από την θέση του τομεαρχη Κοινωνικής Συνοχής και Κοινωνικών Οργανώσεων της ΝΟΔΕ Δωδεκανήσου, ήταν ότι η Ν. Δ. δεν εφαρμόζει στην πράξη την πολιτική γραμμή που διακηρύττει, δηλαδή του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού και δεν υπάρχει λόγος να έχεις μια πολιτική καρέκλα για την καρέκλα όταν δεν εφαρμόζετε η πολιτική που πιστεύεις.

Φυσικά υπάρχουν ελαφρυντικά διότι η επιτυχημένη εφαρμογή του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού βασίζεται στο ότι υπάρχει ανάπτυξη και επιχειρηματικότητα και μέσω αυτής έσοδα στο κράτος όπου με την σειρά του μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική της Κοινωνικής δικαιοσύνης .

Μια κοινωνία όμως που μαστίζεται από υψηλή ανεργία, χρεοκοπήσεις επιχειρήσεων και καταπίεσης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας από τις μεγάλες πολυεθνικές, δεν μπορεί να εφαρμόσει ικανοποιητικά την πολιτική του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού.

Λύσεις υπάρχουν, χρειάζεται όμως πολιτική τόλμη και σχέδιο για να τις εφαρμόσεις και αυτό που χρειάζεται είναι να προστατέψεις την  μικρομεσαία επιχειρηματικότητα από την απληστία του μεγάλου κεφαλαίου και τις   πολυεθνικές που πνίγουν την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα στην χώρα μας σε συνδυασμό με την υψηλή φορολογία.

Σε αυτήν την προσπάθεια πρέπει να συμμετάσχουν και οι πολίτες και οι επιχειρηματίες επιλέγοντας Ελληνικά στις αγορές τους και ελληνικά στις θέσεις εργασίας διότι Κοινωνικός Φιλελευθερισμός και πατριωτισμός πάνε μαζί.  Γιατί όμως είναι πολύ σημαντικός ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός ακόμα και σήμερα? Διότι όπως έχω περιγράψει σε ένα από τα άρθρα μου, ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός εκτός από το πατριωτικό του αίσθημα είναι και ο ισορροπιστής μεταξύ του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού και του κρατικού καταπιεστικού σοσιαλισμού. 

Είναι αυτός που ως πολιτικός ρυθμιστής στηρίζει την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα απέναντι στον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό και τις μεγάλες πολυεθνικές που πνίγουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Είναι επίσης αυτός που με την πολιτική του στηρίζει το κοινωνικό κράτος και την κοινωνική δικαιοσύνη προς όφελος της μικρομεσαίας τάξης και επιχειρηματικότητας. Ιστορικά αναφέρω ότι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός πρωτοεμφανίστηκε στην βιομηχανική Ευρώπη της Αγγλίας και της Γερμανίας σαν κοινωνική αντίδραση στην αφόρητη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί λόγω της βιομηχανικής επανάστασης και της μεγάλης ανάπτυξης του καπιταλισμού στις αρχές του προηγούμενου αιώνα που οδήγησε στην εξαθλίωση των λαϊκών και μικρομεσαίων τάξεων κάτι όπως συμβαίνει και σήμερα.

Οι τρεις κύριοι στοχαστές και εκφραστές του κοινωνικού φιλελευθερισμού της εποχής, οι Τόμας Γκρην (1836-1882, ο Τζον Χάμπτον (1858-1940) και ο Λεονάρντο Πομπώδους (1864-1929) ζήτησαν τότε με παρεμβάσεις τους να ανατεθεί ένας ουσιαστικότερος ρόλος στο κράτος ώστε να παρεμβαίνει για μια κοινωνικότερη αρμονία μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων μέσω και μιας πιο δίκαιης ανακατανομής του πλούτου.

Αυτοί οι τρεις στοχαστές ήταν και η αιτία να επηρεαστούν οι πολιτικές δυνάμεις της εποχής και ως αποτέλεσμα της επίδρασης αυτής να θεμελιωθεί στην Ευρώπη για πρώτη φορά πρώτα στην Αγγλία και μετά στην Γερμανία ένα κράτος πρόνοιας και να βελτιωθούν οι εργασιακές συνθήκες των εργαζομένων. Το πρώτο κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη θεμελιώθηκε από τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό και όχι από σοσιαλιστικές δυνάμεις όπως ίσως να νομίζουν μερικοί.

Οι σημερινές δραματικές καταστάσεις  που βιώνουμε σήμερα σαν χώρα, με την κατάρρευση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας  την αύξηση της ανεργίας και των άσχημων εργασιακών συνθηκών που βιώνει ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων, αλλά και η μείωση των μισθών αυτά είναι πολύ δυσμενής εξέλιξη διότι όταν δεν έχεις επαρκή έσοδα δεν καταναλώνεις, και όταν δεν καταναλώνεις δεν υπάρχει ζήτηση και όταν δεν υπάρχει ζήτηση σταματά η παραγωγή και κλείνουν οι επιχειρήσεις και όταν κλείνουν οι επιχειρήσεις, αυξάνετε η ανεργία και η κοινωνική απελπισία, όλα είναι μια αλυσίδα.

Είναι για τους λόγους αυτούς εθνική επιτακτική ανάγκη σύντομα η χώρα να ξαναβρεί τον δρόμο της ανάπτυξης και της ελπίδας και μέσω αυτής και της εργασίας ειδικά για τους νέους μας ώστε να εργαστούν και να μπορούν να ευημερήσουν και να δημιουργήσουν οικογένεια αφού ως γνωστόν η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα μεταξύ των Ελλήνων έχει χτυπήσει κόκκινο.  Κοινωνικός Φιλελευθερισμός λοιπόν στην πράξη και όχι μόνο στα όμορφα λόγια των συνεδρίων,  για μια καλύτερη Ελλάδα για εμάς και για τις επόμενες γενεές.

Πηγή : RODIAKI.GR

Του Χάρη Τσουλά (κείμενο για την Εθνική Συνδιάσκεψη της ΟΝΝΕΔ)

 Κάνοντας μια μικρή αναδρομή ,θα λέγαμε πως ο κύριος πόλος του ελληνικού δεξιού χώρου ήταν και είναι ο δικός μας χώρος, η Νέα Δημοκρατία. Ένα κόμμα που μετά την ίδρυσή του από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1974,αποτέλεσε το συνεχιστή της λεγόμενης “παραδοσιακής δεξιάς”. Η Ν.Δ. εμπλουτίστηκε και με στοιχεία του φιλελευθερισμού και του κέντρου τις επόμενες δεκαετίες.

 Σε όλα αυτά τα χρόνια,υπήρξαν κατά καιρούς διάφοροι “εταίροι” της ΝΔ στο χώρο της Δεξιάς,χωρίς να έχουν διαχρονική πορεία.

 Τα τελευταία τρία χρόνια όμως έχουν συμβεί πλήθος αλλαγών,ζυμώσεων και αναταράξεων ακόμα,τόσο σε όλο το πολιτικό φάσμα,όσο και στον δεξιό χώρο.

 Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, είχαμε το -ίσως πρωτοφανές στα χρονικά- φαινόμενο η ευρύτερη δεξιά να περιλαμβάνει πλέον περίπου 4-5 σχηματισμούς συνολικά ! (ΝΔ, Αν.Ελλ., ΛΑ.Ο.Σ., Ε.ΠΑ.Λ και δυστυχώς δυσαρεστημένους παραδοσιακά δεξιούς ψηφοφόρους που προτιμούν Χ.Α.)

 Όλα αυτά συνιστούν ένα σκηνικό κατακερματισμού που παρατηρείται μετά από πολλές δεκαετίες. Προσωπική μου άποψη είναι πως ο πλήρης κατακερματισμός οδηγεί μαθηματικά στην αδυναμία ενός ευρύτερου πολιτικού χώρου που έχει προσφέρει πολλά και σημαντικά και μπορεί να προσφέρει ακόμα περισσότερα στον τόπο,πολύ δε περισσότερο όταν ένα κόμμα εξ αυτής της παράταξης- το δικό μας κόμμα- βρίσκεται στην εξουσία,στην τόσο κρίσιμη για τη χώρα σημερινή περίσταση.

 Αυτό λοιπόν που μπορεί να συμβεί είναι μιας μορφής “επανεκκίνηση”. Και αυτό αφορά κυρίως τον κεντρικότερο πόλο της Δεξιάς, το κόμμα μας, τη Νέα Δημοκρατία. Δεν είναι αναγκαίο να συμβεί με νέο όνομα ή νέα σύμβολα. Αναμφισβήτητα πρέπει να γίνει με ανανέωση πολιτικών και νοοτροπιών.Με προσανατολισμό σταθερά φιλοευρωπαϊκού χαρακτήρα , με σεβασμό στα εθνικά ζητήματα, τις ανάγκες της κοινωνίας και τις αξίες της Πατρίδας συνδυάζοντας κατά το δυνατότερο αρμονικό τρόπο τις αρχές του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού,του κοινωνικού κέντρου και της λαϊκής ελληνικής δεξιάς.

 Δίπλα από αυτή την παράταξη,στο ζωτικό χώρο της Δεξιάς πάντα,θα μπορούσε να σταθεί ένα περισσότερο,χριστιανοδημοκρατικού-συντηρητικού-πατριωτικού τύπου κόμμα,το οποίο όμως θα μπορεί να δώσει έμφαση σε περισσότερο ρεαλιστικές και όχι λαϊκίστικες θέσεις και θα έρθει σε αντικατάσταση ή σύμπτυξη των ήδη υπαρχόντων υπολοίπων σχηματισμών καθώς και με τη συμπίεση έως και οριστική αντιμετώπιση του ακραίου λόγου της Χρυσής Αυγής.

 Σε κάθε περίπτωση,αναγκαία συστατικά για τη συνέχιση της ύπαρξης της παράταξής μας στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής του τόπου είναι τα προαναφερθέντα: Σεβασμός στις αξίες της και στις αρχές της από το παρελθόν,είσοδος νέων,γόνιμων στοιχείων,νοοτροπιών και πολιτικών, ακόμα μεγαλύτερη στροφή σε ορθές,ρεαλιστικές και αληθινές προγραμματικές θέσεις,συμμετοχή νέων ανθρώπων ολοένα και περισσότερο και προ παντός διαρκής επαφή με την κοινωνία,φυγή από την εσωστρέφεια.

πηγή: Δεξιός